vrijdag 21 april 2017

Hoek


En ik kan weer ademen, het duurde niet eens
 zo lang, eigenlijk, ik heb alles even laten
bezinken en ben weer op weg gegaan..
Gaandeweg de dag gisteren bedacht ik me dat ik toch
wel voor hetere vuren had gestaan, in situaties terecht
was gekomen die vele malen ingewikkelder waren dan dit,
en daar ben ik ook uit gekomen, ook al was de weg
daar naar toe soms slecht begaanbaar..
Het zware gevoel (soms kan je het echt letterlijk voelen
al iets op je drukt) verdween en maakte plaats voor
een soort lichtheid, ik moest zelf een beetje lachen
om mezelf, zo van ohoh Ingrid, laat je toch niet zo
in de hoek zetten, een vriend zei eens, niemand kan je 
in de hoek zetten, je bent geen kleuter, dat doe jezelf..
Dat is een waar woord en toen ik daar gisteren aan dacht,
draaide ik me om, wandelde ik de hoek uit, zo het
hobbelige pad weer op..


Dus ik ga weer verder waar ik gebleven was en ga 
op zoek naar andere mogelijkheden, die misschien,
wie weet wel veel beter uitpakken dan deze, en zo niet
dan heb ik het in ieder geval geprobeerd..
In de vaart der dingen ben ik helemaal vergeten om de 
bolletje-wol-ketting weg te geven, bij deze dan maar;
ik zou hem graag willen sturen naar miss-friszz,
als je mij je adres mailt, komt hij naar je toe.
(hoewel ik deze ketting toch meer een zij vind :-)
Ps, mocht je deze ketting zelf willen maken, 
in mijn boek Lov-ing wool staat hoe je dat doet.
Je kan er natuurlijk ook altijd eentje bij mij bestellen.

Ik wens je een heel fijn weekend
-X-

donderdag 20 april 2017

Stop, breath, cry if you must..


Oooh echt, hartelijk bedankt voor alle aanmoedigingen,
aardige woorden en het geloof in mijn kunnen, hier op
Facebook en Instagram, echt heel erg fijn..
Gisteren ging ik vol vertrouwen op weg, ik had er zin in
en ik hoopte natuurlijk op een goede afloop, ook nam ik me
voor stevig in mijn roze gympen (die ik voor de gelegenheid
aan trok om lichtvoetig op pad te gaan) te blijven staan.
Ik ken mezelf goed genoeg dat ik nogal schrikachtig ben
voor mensen die heel zelfverzekerd zijn en 
voor mijn gevoel weinig ruimte laten voor een ander...
En ah jee, het gesprek was nog niet halverwege en ik
voelde aan alles dat de luiken bij mij dicht gingen, ik
ging volledig op blanco, ik ging nog even naar het toilet
om mijzelf bijeen te rapen, maar dat lukte niet..
Ik had het gevoel dat de poten langzaam maar zeker
onder mijn stoel vandaan werden gezaagd en je 
begrijpt natuurlijk al dat het niet met een plan
afgelopen is, in ieder geval niet in deze vorm..


Dus ik was gisteren even totaal uit het lood geslagen,
hoewel ik mezelf geen keiharde verwijten heb gemaakt,
het is gegaan zoals het gegaan is en nu is het zaak
dit allemaal achter me te laten, er lering uit te trekken..
Dus ik zet mijn stoel weer rechtop, ik leg er een kussentje
op, zodat ik comfortabel zit, ik zal een dagje de dingen,
de dingen laten, naar buiten staren, proberen mijzelf
weer te hervinden en de stukken van het idee weer
aan elkaar te lijmen..
Stop, breath, cry if you must, dat is ongeveer de volgorde,
hoewel ik niet moest huilen, maar het scheelde niet veel..

Vandaag ben ik in de Stop fase en als ik weer kan ademen
ga ik weer verder waar ik gebleven was, ik zie je dan :-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

woensdag 19 april 2017

Groei


Vandaag is een een beetje spannende dag, al tijden
ben ik bezig met het uitzetten van mijn eigen koers,
probeer ik een idee uit te laten groeien tot een plan.
Ik heb wel uitstekend geslapen vannacht, wat betekent
dat ik niet zenuwachtig ben, als dat het geval is lig ik te
malen en kan ik de slaap niet vatten, dat was nu niet zo :-)
Het begon met een gedachten flits (soms valt er zomaar
ineens een idee op je, haha) ik hield de gedachte vast,
verkende die en probeerde het concreet te maken,
schreef een notitieboek vol met alles wat mij zoal te binnen
schoot en vandaag gaan we (ik zocht een samenwerking met
iemand dat op zich was al een bijzonder ervaring)
 het idee presenteren in de hoop dat we het
werkelijkheid kunnen maken.


Dus ik trek iets gezelligs aan, strijk de rimpels uit mijn 
gezicht (oh als dat mogelijk zou zijn, haha) en verzamel ik
alle moed die ik in mezelf kan vinden en ga op pad.
Mocht het op de een of andere manier geen doorgang vinden,
dat kan, het zou naief zijn om te denken dat iedereen, 
jouw idee een goed idee vind, dan is het niet zo dat we
stoppen maar gewoon verder zoeken naar andere mogelijkheden.
(ik ben vooralsnog tamelijk vastberaden, geen idee
of dat na vanochtend nog steeds zo is natuurlijk)
En mocht het hele idee stranden, dan ga ik iets anders doen,
ik heb zelfs een plan B, deze keer, haha ja,
wie had dat nu gedacht, soms heeft een tijdje een beetje
rondlummelen toch een heilzaam effect.
Ps, de tip van het stekken van kruiden las ik ergens op
internet, je plukt een takje, laat enkel de twee bovenste
blaadjes er aan zitten en zet in het water, het werkt!

Ik wens je een fijne dag
(wens me succes, dank je :-)
-X-

dinsdag 18 april 2017

Bloemenmannetje


Afgelopen weekend gingen wij op bezoek bij mijn
dochter Judith in Breda, zij is onlangs verhuisd 
naar een heel fijn huisje en wij gingen het bewonderen
(wij kregen ook een heerlijke lunch en het was gewoon fijn)
Als ik dan al zo richting het Zuiden ben gereden, 
wil ik ook altijd graag even naar Zeeland, omdat ik dan
al dichter in de buurt ben dan anders.
Meestal gaan we dan naar het strand maar om de drukte
vanwege de pasen te mijden, namen we de afslag
richting de zak (zo heet dat echt) van Zuid Beveland,
het gebied waar ik mijn laatste jaren in Zeeland woonde..


We reden over de weggetjes die ik zo goed ken en 
waar ik eindeloos veel gefietst heb, op weg naar mijn
werk, naar de stad, de kaasboerderij en gewoon voor
mijn plezier, omdat het er zo prachtig is..
We reden langs mijn oude huis in Driewegen, waar
alles nog precies hetzelfde is, alsof er geen jaren zijn 
verstreken sinds mijn vertrek, hele gekke ervaring.


Ook wilde ik graag even kijken of het boerderijtje
of het spulletje zoals wij dat in Zeeland noemden van 
het bloemenmannetje er nog was, en ooh ja dat was zo.
Een prachtig plekje waar de tijd stil heeft gestaan, 
een betoverend mooi stukje land vol met uitbundig
bloeiende bloemen waar een oud mannetje woont.
Er staat altijd een emmertje buiten met zorgvuldig 
samengestelde boeketjes bloemen uit zijn eigen tuin.
Het geld kan je gewoon in een plastic bakje leggen.
Ik ging daar altijd mijn bloemen halen en als je 
geluk had kwam het mannetje even uit zijn schuurtje.
(wist je dat het wit rond de deuren bedoeld is
om de deuren ook in het donker te kunnen vinden?)


Het mannetje droeg vaak een stofjas en klompen
en meestal maakten we even een praatje, over het weer,
zijn tuin, bijzonder planten en wat er zoal op kwam.
Het mannetje hield zich vandaag schuil, maar zijn landje
lag er fantastisch bij, en het maakte me zo gelukkig 
dat deze bijzondere plek onveranderd was gebleven, een 
klein eiland van vrede en vrolijkheid in de wereld..
Een groot verlangen maakte zich van mij meester
naar een dergelijke plek (ik voel mij altijd veel lichter
als ik in Zeeland ben, daar ben ik me pas weer van
bewust als ik daar ben)
Maar ik vind het ook fijn om te weten dat het nog bestaat,
deze onwaarschijnlijk mooie bloementuin..

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 14 april 2017

De kip en het ei


Vanochtend zat ik buiten mijn koffie te drinken,
als het weer het enigszins toelaat, vind ik dat het fijnste
en meestal probeer ik dan een eerste zin voor mijn 
blogverhaal van die dag te verzinnen..
Niet dat ik heel hard aan het denken ben, ik ben daar
veel te wazig voor zo vroeg in de morgen, meestal
schiet me gewoon ineens iets te binnen.
Maar ik kon geen enkele zin bedenken over Pasen,
ik heb ook geen bijzondere paasherinneringen
(of ze schoten me niet te binnen ;-)
Wel maakte ik dit kleine eenvoudige tekenlesje,
ik ben zelf ook helemaal geen kippen-of konijnen
tekenaar, dus ik zou zeggen dat het een ieder het kan..


Ohja, ik wil iedereen nog hartelijk bedanken voor
het meedenken over de prijs van de kussens, 
de meningen zijn duidelijk verdeeld, van er zo
ongeveer niets aan verdienen tot aan een goede prijs..
Ik begrijp heel goed dat je nooit je uren kan rekenen
als je handwerk verkoopt, ik werk tenslotte al jaren voor
niets aan deze blog en ook alle patronen van handwerk
geef ik gratis weg, er zijn vele andere die hun patronen
verkopen, maar daar kies ik niet voor..
Ook laten heel veel bloggers zich sponsoren door middel
van geld of spullen, veel give-aways worden betaald
door sponsors (die van mij betaal ik bijna altijd zelf)
prima natuurlijk, dat moet een ieder
voor zich bepalen, maar ook ik vind het wel fijn en zelfs
noodzakelijk om iets te verdienen aan mijn werk..
Ik kan mijn tijd maar eenmaal besteden en hoe leuk ik
het ook vind om de dingen die ik bedacht te delen
en weg te geven, ik zal ergens van moeten eten..
(als dat gedeeltelijk kan door de verkoop van 
mijn werk, is dat natuurlijk heel fijn)

Tot zover de overwegingen over prijzen enzo,
en gaan we over tot het eieren zoeken,
ik wens je hele fijne paasdagen
-X-

donderdag 13 april 2017

Stapels handwerk


Als ik 's avonds op de bank zit heb ik altijd een handwerkje,
dat doe ik al jaren, zo ongeveer sinds ik een puber was,
en oh joh, dat is echt lang geleden, inmiddels.
Als je alle dingen die ik gemaakt heb, kindertruitjes, 
sjaals, kabeltruien, gehaakte dekens en verzin het maar,
op een stapel zou leggen zou het een berg zijn waar je 
niet overheen kan kijken, het is maar goed dat ik dat
allemaal niet bewaard heb, ik zou het huisje niet
meer in kunnen..(het zou wel lekker zacht zijn, hierbinnen)


Wat ik maak en welke techniek ik gebruik gaat altijd
met vlagen, soms heb ik een 'bloemetjes' periode, dan heb 
ik alleen maar zin om kleine bloemetjes en blaadjes te haken
met een heel dun haaknaaldje, dan weer in dassen van
dikke wol of wantjes van dunne wol..
De laatste tijd was ik helemaal in de 'kussens breien ban'
Het begon met een kussen voor mijn dochter Judith,
gewoon leuk als cadeautje, ik maasde er ook nog wat
ruitjes op en daarna kon ik er niet meer mee stoppen..


Ik breide het ene kussen na het andere, het fijne van
breien, terwijl ik naar Netflix kijk (ik kijk altijd naar
Netflix op mijn laptop, ik heb geen televisie) is dat
ik niet naar het breiwerk hoef te kijken, ik heb blijkbaar
zoveel gebreid dat mijn handen het automatisch overnemen,
ik hoef er niet over na te denken, noch naar te kijken.


Dus ik maakte het ene kussen na het andere,
elke keer dacht ik nog eentje dan, ok nog eentje, 
nu liggen al die kussen hier op een stapel onder de tafel,
zij passen echt niet hier op de bank.
Toen ik ze op Instagram liet zien kwam de vraag of
ik ze wilde verkopen, en oh dat is een compliment,
naar als er dan gevraagd wordt naar een prijs, ga ik
echt helemaal op blanco en dan hou ik het een beetje af.
Er zit heel veel werk in, ik denk wel een uur of 12, 
het mazen en afhechten is veel werk, dan nog ongeveer
15 euro aan materiaal, dus wat vraag je daar voor?


Daarnaast zit er natuurlijk best wel eens een oneffenheidje
in want het is allemaal handwerk (ik ben geen machine;-)
Een vriendin zei; vraag 45 euro, maar dat klinkt zoveel,
ik zou me niet een kussen van dat bedrag kunnen veroorloven..
Maar als je het uitrekent aan de hand van de uren, is het
weer meer dan redelijk, nou..dit dus, allerlei overwegingen
en het komt erop neer dat ik nog geen een kussen verkocht..
Misschien moet ik gewoon over mijn schroom heen zetten
en ze gewoon verkopen, want nu liggen ze te verstoffen, haha.

Enfin, ik brei gewoon lekker door en ik wens je een 
hele fijne donderdag
-X-

woensdag 12 april 2017

Dank je


Soms kan ik me helemaal verliezen in het gemopper
over de dingen, dan heb ik nogal de neiging om alles
wat me niet bevalt op te stapelen, het begint bijvoorbeeld
met de wasmachine die kapotgaat (gisteren:-( 
Vervolgens erger ik me dan aan de stapel spullen op de 
trap die daar al dagen ligt omdat ik ze niet kwijt kan;
het huisje is ook veel te klein, roep ik dan en als ik
mezelf dan geen Ho toeroep stap ik zo hup in de
trein naar Ontevredenheid en begin ik te ratelen over 
van alles wat me niet bevalt..
Als ik niet oppas eindig ik met klagen over de juffrouw 
die ik had op de kleuterschool, dit als voorbeeld, haha.
Sinds ik de cursus mindfullness deed weet ik dat ik het ook
kan stoppen, je laat de emotie van dat moment even
uitrazen, je concentreert je op je ademhaling
 en je constateert wat er is op dat moment,
zonder er een oordeel over te hebben, zo is het Nu..
(dat moet je echt wel oefenen, klinkt eenvoudiger
dan het is, het lukt mij vaak ook niet, hoor)


Vervolgens bedenk ik me dan een aantal dingen waar
ik wel dankbaar voor ben om een en ander te relativeren.
Omdat dat helpt heb ik eens wat artikelen gelezen over
het fenomeen dank je zeggen tegen de dingen/mensen.
Er zitten vele voordelen aan, ik noem er een paar:
-het verbetert je mentale gezondheid
-het vergoot je gevoel van eigenwaarde
-het bevorder nieuwe relaties
je vergroot je productiviteit
-je gaat jezelf minder vergelijken met anderen
-je waardering voor anderen wordt groter
-je voelt je relaxter en gezonder
-je slaapt er beter van.

Wel, dat lijken me behoorlijk wat voordelen, niet
dat ik nu ineens dankbaar ben voor de kapotte wasmachine,
en het zal ook niet zijn dat ik nooit meer zal mopperen
(dat is best fijn, zo op zijn tijd, zolang het niet uit de hand loopt)
maar het maakt het wel makkelijker om de trein
die als bestemming Ontevreden heeft gewoon voorbij 
te laten rijden, denk je niet?

Ik wens je een fijne dag
en ik dank je voor het lezen van mijn blog :-)

dinsdag 11 april 2017

Schoonmaak en een kleine give-away


Al wekenlang ben ik bezig met het uitzoeken van spullen,
bij wijze van voorjaarsschoonmaak, ik weet niet of
dat nog hip is om te doen maar het is een mooie traditie.
Na de lange winter, even de bezem door het huis,
ik zou graag zeggen dat ik een gebloemde schort aan heb en
een hoofddoekje om maar dat is niet zo, misschien moet ik 
dat ook eens proberen om nog meer het opruimgevoel te hebben :-)
Vorige week zocht ik alles uit wat ik maakte en tekende voor
mijn boeken, omdat ik alles met de hand teken en plak,
had ik een koffer vol (mislukte :-)) tekeningen, plaatjes,
collages en schriften vol notities, ik kon het niet over
mijn hart verkrijgen om dat zomaar weg te gooien..
Ook heb ik twee koffers vol met handwerk, waarvan ik 
deze ketting, die ik maakte voor Lov-ing wol, graag
wil weggeven aan iemand die dat leuk vind.
Er zit nu een groen leren koordje bij, ik zal er nog een 
andere kleur koord bij doen.
Laat een reactie achter als je de ketting zou willen
ontvangen en laat mij even weten welke kleur koord
je er graag bij zou willen, dan zal ik kijken of ik die heb.

Vandaag ga ik aan de bovenverdieping beginnen, daar
ligt een soort van 'reststapel' met dingen, alles wat ik beneden
niet kwijt kon, ligt nu daar, haha, misschien eindigen
die weer beneden en zo is de cirkel rond, niks geen
voorjaarsschoonmaak, het is een eeuwigdurend proces..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 10 april 2017

Variabelen


Nadat ik vorige week hier zo ferm stelde dat ik mijn
eigen koers zou gaan varen en dat ik een aantal
besluiten had genomen, bleek dat dat natuurlijk
makkelijker gezegd dan gedaan is.
De werkelijkheid is toch weerbarstiger dan wat je 
bedenkt en er bestaat geen gewoon geen rechte weg naar
je beoogde doel (en wat zou je eigenlijk moeten doen
als je daar aankomt, haha, op een stoel gaan zitten 
en tevreden rond je heen gaan kijken en hopen dat
de zon altijd blijft schijnen?)


Dus ik ging monter op pad, maar op dinsdag was ik
al helemaal verdwaald, ondanks het feit 
dat ik een zelfbedachte kaart in mijn
hoofd had van de weg die ik wilde volgen.
Ik twijfelde aan mijn voornemens, afspraken
 werden door anderen afgezegd, waardoor
ik mijn plannen toch weer aan moest passen.
Dagelijkse zaken vroegen mijn aandacht, zoals een 
belastingaangifte, ik kreeg post die mij uit mijn evenwicht
bracht, er waren wat familiezaken die mij aan het 
denken zette en al heel snel was er nog maar weinig
over van mijn vastberadenheid om zelf te bepalen
welke richting ik uit zou gaan..


Aan het einde van de week had ik van alles gedaan
maar niet de dingen die ik van te voren bedacht had
en ik besloot om inderdaad maar gewoon lekker 
in de tuin te gaan zitten, beetje te wandelen en zomaar wat
rond te dobberen op de dingen zoals ze waren..
Vandaag voel ik me weer redelijk vastbesloten om 
mijn uitgestippelde weg weer te bewandelen en heb ik 
het voornemen om mij niet uit het veld te laten slaan
door allerlei variabelen en zijwegen die onvermijdelijk zijn,
te accepteren dat dat er gewoon bij hoort en
 maar zien wat er groeit uit de zaden die ik geplant heb..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 3 april 2017

Richting


Een tijdje geleden schreef ik eens dat ik een plan B 
nodig had omdat ik zomaar wat dobberde op de zee van
mogelijkheden, zonder enig gevoel waar mijn Noorden was.
Dat heeft vrij lang geduurd en ik ging elke keer een 
andere kant op, soms zelfs meerde keren per dag.
Omdat ik zelf niet wist wat ik wilde of moest doen, 
was ik bijzonder ontvankelijk voor aanwijzingen
of commentaar van anderen, de naald van mijn kompas,
draaide werkelijk alle kanten op..
Vind je dat ik dit moet doen? Ok, dan doe ik dat, 
oh toch niet, dan niet, vind je dat ik dat niet goed doe,
ok, dan doe ik het anders, wil je graag komen, leuk,
oh toch maar niet, ah ja, ik begrijp het..
Zo ging dat en een tijdje is het best fijn om mee
te gaan met elke wind die er waait maar op een gegeven
moment kreeg ik er toch genoeg van..


Dus ik bepaalde een richting, niet tot in detail, want
dat is niet mogelijk er zijn altijd allerlei varianten,
invloeden en zijstraten waar je geen rekening mee kunt 
houden omdat je die niet kan voorzien..
Ik nam een aantal besluiten en daar werk ik nu al
een tijdje aan, ik was er vorige week zo druk mee,
dat ik zelfs geen tijd had om foto's te maken voor mijn blog,
dus ik laat het de komende dagen even bij dit bericht..
Ook heb ik, als gevolg van mijn besluiten, van de week 
wat afspraken die ik voor moet bereiden en ik merk dat
ik weer rond begin te tollen als ik meerdere dingen
tegelijk doe, dus ik ga me even focussen op het
bewandelen van de richting die ik koos..

Ik ben blij dat ik een soort van plan B heb en 
ik heb besloten dat ik mijzelf benoem als mijn eigen
"direction protector' haha, waarbij ik alle goede adviezen,
raadgevingen en zo tot mij zal nemen maar uiteindelijk
zelf zal bepalen welke kant ik op ga..

Ik wens je fijne dagen
-X-

vrijdag 31 maart 2017

Wolkje


Altijd als ik buiten ben, een ook vanuit het raam als
ik de kans krijg, kijk ik naar de wolken, dat doe ik al
sinds ik een klein meisje was..
Er stond zelfs ooit een aantekening op mijn rapport 
met de mededeling dat ik best een goede leerling zou
kunnen zijn als ik niet zo vaak naar buiten keek..
Soms heb je ineens het geluk dat je een hele fijne
wolk ziet en dan ook nog je camera bij je hebt, zoals
met deze hartvormige wolk, een paar seconden later
was hij al weer verdwenen..
Van de week las ik het nieuws dat er 11 nieuwe wolken
waren benoemd en erkend, zo leuk, ik zie meteen de 
commissie voor me van wijze-wolken-kenners, die zich
erover buigen en dan na jaren eindelijk besluiten,
dat het inderdaad een nieuwe is, na verhitte discussies,
veel welles, nietes en voor- en tegenstanders..
Uiteindelijk zijn de wolken opgenomen in de
Internationale Wolkenatlas, een van de wolken werd
ontdekt door de Cloud Appreciation Society, de enige
club waar ik al jaren lid van ben, zo'n fijn gebeuren..
Het kleine wolkje wat ik zag heeft geen speciale naam,
ik denk dat het een Cumulus Humilis (vrij vertaald;
klein wolkje) is, maar ik ben een amateur, haha.
Ik ben benieuwd hoe jij hem zou noemen, laat het
me weten, ik kies dan de naam uit die ik het leukste vind
en ik stuur de bedenkster ervan een aardigheidje op..
(zelf dacht ik misschien de Valentijnswolk, of het
Ik-ook-van-jou-wolkje, zoiets?)

Ik wens je een heel fijn weekend
-X-

donderdag 30 maart 2017

Pontje


Altijd als ik naar de stad ga, zo noem ik het nog
steeds, terwijl ik natuurlijk eigenlijk in de stad woon,
maar over het IJ voelt als de stad, dan neem ik het pontje.
Er zijn er verschillende, maar de pont achter het 
Centraal station naar de Buiksloterweg 
 is tegenwoordig zo druk, ook met toeristen,
dat ik die liever niet neem, ik ben altijd een beetje
schrikachtig van grote groepen mensen bij elkaar..


Ik neem liever het kleine pontje wat naar het Java eiland
vaart, het is wat verder fietsen maar vele malen rustiger.
Ook is het het allerkleinste pontje wat vaart, of eigenlijk
zijn het er twee, eentje heet de Jumbo, heel grappig..
Je kan de kapitein, haha, ik weet niet of het zo heet
bij een pont, misschien is het de stuurman, goed zien staan,
in zijn kajuit op de pont, ik zwaai altijd even naar hem..
Stiekem vind ik het een beetje jammer
dat hij niet zo'n mooie witte pet op heeft,
 of dat er een matroos op het dek staat te zwabberen,  
maar die fantaseer ik er dan maar bij..


Ik fiets er altijd op de gok naar toe, het pontje vaart
om de 20 minuten, soms heb je geluk en kan je er zo
op fietsen, maar evenzo vaak is hij net aan de overkant.
Het is ook echt een fijn tochtje, de oversteek..
Als ik er op sta moet ik altijd denken aan een
kinderboekje wat ik ooit las, over een kapitein van een
pontje die er ineens genoeg van had, van dat steeds maar
heen en weer varen en zomaar ineens op een dag,
een andere route nam, niet naar de overkant, maar 
de rivier op, stel je voor, hoe leuk zou dat zijn..


Enfin, mocht je ooit in de stad (Amsterdam) zijn, dan
zou ik zeker even op een pontje stappen, ze zijn gratis,
deze is wat ver van het centrum, maar die naar de NDSM
is ook heel leuk, die vertrekt achter het Centraal station.

En oh, mocht de kapitein ooit besluiten om niet naar
de overkant te varen, maar de rivier op, dan hoop ik 
dat ik er toevallig net op zit en dat hij dan voor
die speciale gelegenheid, zijn mooie pet op zet, die hij
normaal nooit draagt, maar die wel ergens in de kajuit
ligt, dat weet ik zeker ;-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 28 maart 2017

Naar buiten


Altijd als het de eerste mooie lente dagen er zijn,
moet ik even terugdenken aan Jaap, hij was mijn docent
psychologie, toen ik de opleiding tot psychiatrisch 
verpleegkundige,of de B, zoals wij het noemden deed, 
lang, lang geleden.
Jaap was een beetje zenuwachtige, drukke, maar 
bijzonder zachte vriendelijke man, het is helemaal niet goed 
met hem afgelopen, ik zal jullie dat verhaal besparen,
ik vertel liever iets leuks over hem..
Op een mooi lente dag zouden wij 's middags les van hem 
hebben, maar toen wij het lokaal inliepen, was er geen
Jaap te bekennen, we gingen netjes zitten wachten..
Na een tijdje zag iemand dat het schoolbord dicht geklapt
was en deed het open; daar had Jaap op geschreven;
Ik ben er niet want het is eindelijk prachtig weer,
jullie kunnen braaf je opdracht gaan doen, maar als
ik jullie was zou ik lekker naar buiten gaan en genieten,
groeten van Jaap.
Ah, zo leuk, ik ben het nooit vergeten en vandaag 
lijkt me een goede dag om te zeggen: je kan natuurlijk
achter je pc gaan zitten maar als ik jullie was..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 27 maart 2017

Verhaal..


Laatst was ik in een kringloopwinkel, een hele grote,
op de eerste verdieping, toen ik werd aangesproken 
door een oude man, die er uit zag als een zwerver,
een paar lagen kleren aan, zijn broek werd opgehouden,
met een touwtje en hij had een verweerd gezicht..
'Weet u misschien waar de boeken staan, die stonden toch 
altijd boven?' Ja dat was zo, zei ik, maar nu staan ze beneden.
De man begon te vertellen dat hij voor dokter studeerde
en dat hij medische boeken zocht, (hmm, dacht ik)
Hij had er vele, echt duizenden maar toen de lui
(zijn woorden) van de gemeente kwamen, hebben ze zijn
hele huis leeggehaald en hebben ze alles weggegooid,
het was echt geen rommel, mevrouw..
Ohoh ik zie het voor me hoe het er ongeveer uitgezien
moet hebben gezien, totaal vervuild en stapels spullen..
De man wilde nu nieuwe medische boeken zoeken
om zijn studie voort te te zetten en ook al geloofde ik
dat deel van het verhaal niet, ondenkbaar dat hij 
dat doel ooit zou bereiken, luisterde ik naar hem,
wenste ik hem veel succes en voelde ik medeleven..
Hartelijk bedankt voor het luisteren mevrouw, zei hij,
terwijl hij weg sjokte en dacht ik, ach, elk mens
heeft zo zijn verhaal...

Ik wens je een fijne dag
-X-